Vanaf we aankwamen in Phnom-Penh, hadden we al een speciaal gevoel. Deze stad was iets te ongeorganiseerd, vuil, chaotisch, vies, druk – er was totaal geen klik of kleine positieve vibe. Ons hotel was nochthans een mooi oud herenhuis en de sympathieke Hollandse eigenaar, die ons een upgrade gaf, maakte wel al iets goed.
Onze gids had een tip gegeven om te dineren in Samaky en de mango kip was effectief overheerlijk. Daarna vroeg ons bed in, want ‘s morgens stond er een nieuwe gids klaar om ons een dag rond te leiden in deze vuile stad.
Het bezoek aan The Killing Fields heeft ons enorm gepakt. Onwaarschijnlijk wat mensen elkaar kunnen aandoen. 40 jaar geleden was dit de plek waar tegenstanders van het regime van Pol Pot werden afgemaakt. Kinderen, vrouwen en mannen werden vanuit het nabijgelegen gevang – geblinddoekt en handen op de rug gebonden – per kamion naar deze putten overgebracht. Kogels waren te duur en maakten lawaai, dus kinderen werden aan de voeten vastgehouden, en met hun hoofdjes tegen een boom te pletter geslagen. De rest kreeg een slag tegen het achterhoofd met een bamboestok en afgemaakt met een soort machette. Wij stonden er bij en gruwelden samen met een pak andere bezoekers.
Na dit weerzinwekkend bezoekje gingen we een paar kilometer verder die gevangenis bezoeken waar de kamions vandaan kwamen. Een vier blokken tellende omgebouwde school, waar de slachtoffers ongeveer drie maanden fysisch en psychisch gemarteld werden tijdens de verhoren, vooraleer ze aan hun laatste trip op de kamion mochten beginnen.
Duizenden mensen vonden op deze manier de dood, slechts 7 overleefden deze jarenlang durende slachtpartijen.
Wij waren beiden enorm onder de indruk en hadden het na deze bezoeken heel moeilijk om terug onzen draai te vinden.
‘s Avonds dan maar naar rooftopbar Eclips en daarna naar het nr 1 resto op de tripadvisor list. Beide toplocaties brachten ons terug op ons plooi.
Vanuit het resto naar ons hotel was het amper 200 meter wandelen, dus dat was makkelijk dachten we, geen tuktuk nodig…..FOUT !!!
Toen we nog geen 50 meter in de straat – en “op” de straat, want voetpaden hebben ze niet – wandelden liepen er ineens 3 rare kwieten naast ons. Ik liep al wat dichter tegen Dommel en zij pakte haar handtas al wat vaster beet. Ineens komt daar een brommer langsgevlogen en sleurt de handtas van Dommel haar schouder. We zien een deels kapotte handtas verdwijnen in de handen van dat brommerkrapuul. We gillen en tieren de longen uit ons lijf, maar den brommer verdwijnt snel uit ons zicht en geen enkele brommer in de buurt om de achtervolging in te zetten. Woede, schrik, machteloosheid, droefheid maakten zich van ons meester. Bankkaarten, geld, gsm van Dommel en nog wat privé spulletjes waren op een agressieve manier van eigenaar gewisseld. We besparen jullie de ettelijke uren durende telefonische lijdensweg om van Visa een noodkaart te krijgen, kortom dit was vooral frustrerend en soms zelfs hilarisch, maar hopelijk krijgen we nu in Laos onze noodkaart om onze trip voort te kunnen zetten.
De volgende dag waren we zo in shock dat we geen zin hadden om ‘s morgens te fietsen, en we pas tegen de middag een flinke rit deden in de volgwagen. Om 16.00 hrs haalden we dan toch de fietsen boven om een rustgevend tripje te doen van twee uur. Onze gids loodste ons via een bamboebrug naar zijn ouderlijk huis aan de rivier. Daar kwamen we eindelijk tot rust en waren we al terug plannen aan het maken over hoe we de rest van onze trip gaan bekostigen zonder credit cards.
Morgen terug flink fietsen zodat ons hoofdje nog eens helemaal leeg wordt gemaakt.
Razende groetjes
DiDo
100 Dagen van DiDo 