Beginnen en eindigen doen we deze “Loop” van 500 Km in Thakhek, een stadje in Laos gelegen aan de Mekong, met amper 30.000 inwoners.  Één van deze inwoners – Mr Ku – had een paar jaar geleden een lumineus idee…..een brommertocht laten starten en eindigen in dit kleine stadje. Als je zijn route volgt, dan kan je in zeer eenvoudige hostels overnachten en deze tocht perfect in 4 dagen afronden.  Iza en Max waren grote fan van deze tocht, dus na lang onderhandelen had Dommel beslist dat we dit niet mochten laten passeren.  Onze tocht van 20 uren in zware omstandigheden waren we al lang vergeten toen we ieder op onze eigen 175 cc brommer, met elk een kleine rugzak met beperkte bagage konden vertrekken. (En geloof me vrij – “beperkte bagage” en “Dommel” = een opgave) 😂

Le Bouton d’Or was in Thakhek ons start en stop hotel. Van hieruit was het wandelafstand naar de brommer verhuurders “Mad Monkey” … en wijle weg 🏍🛵

 

Na een dikke 120 km kwamen we aan in Phosy Thalang Guesthouse, en dit zag er tof uit toen we in het daglicht aankwamen.  Bij duisternis kwamen er jammer genoeg miljoenen insecten op het licht af, zodat iedereen snel in bed kroop.

 

 

Vanuit Thalang was het nog eens een 140 km naar Kuon Karn, een weg langs mangroves, rivieren, kalkstenen rotsen, en de eerste stop was bij de Dragon Cave.  Hier konden we iets eten en drinken vooraleer we onze eerste grot bezochten.  Vervolgens een plonsje in de Cool Spring Laguna en daarna verder op pad naar ons guesthouse aan de rivier – met heel veel lef en geluk vonden we toch de ingang van dit goed verstopte en heel slecht aangegeven hotelletje, onze gastvrouw was verbaasd dat alweer een paar klanten niet kwamen opdagen 🙄

Doodse boel in dit hotelletje, enkel drie andere Amerikaanse gasten waar we tot in de late uurtjes de religie, vluchtelingen, politiek en andere wereldproblemen hebben opgelost.  De natuur was zo kwaad geworden op ons gezever dat ze besloten had om de hemelsluizen open te zetten.  ‘s Nachts bliksem en donder, en de dag erop striemende regen.  Gelukkig moesten we vandaag maar 50 km bollen, die afstand hebben we kleddernat afgelegd aan een zeer traag tempo in het begin, tot ons Dommel het op haar seskes kreeg en dan ging het pas goed vooruit.

 

En al goed dat het vooruit ging, want nu kwamen we aan in het enorm mooie Spring River Resort. Net iets duurder dan de rest, maar wat een prachtige locatie.  Vanuit het hotel dat aan een riviertje was gelegen, konden we met een bootje tot aan de Konglor grotten varen. Om 14.00 hrs was het plotseling gestopt met regenen, en dat was het startschot van een waanzinnig toffe tocht op het water. Het bezoek aan de 7,5 Km lange grot namen we er dan maar bij 😊

Na het prachtige ontbijt stonden we voor een trip van zo’n 200 km zonder noemenswaardige bezienswaardigheden. Ook hier riepen alle kinderen uit de dorpen enthousiast Sabaidee voor de Farangs die langs kwamen, en moesten we opletten dat we geen overstekende koeien, kippen, geiten, everzwijnen, honden, waterbuffels etc… raakten met onze motsiklettekes. Moe maar voldaan moesten we ons in Bouton d’Or klaarmaken voor onze spannende trip van morgen = met taxi grens Laos / Thailand over steken via de 3de Friendship bridge tussen deze twee landen. Paspoort Thailand afgestempeld krijgen. Binnenlandse vlucht van Nakhon Phanom naar Bangkok – dan nogmaals een binnenlandse vlucht naar Krabi waar we in hetzelfde hotel gaan verblijven als onze SSC tweeling JesLie een tijdje geleden.

 

In Krabi wordt het lam tam relaxen, want geloof ons – zo’n trip naar 4 totaal verschillende Zuid Oost Aziatische landen was top, maar echt ook wel vermoeiend.  Overal hebben we geprobeerd om actief iets origineel te doen, en dat is niet in onze kouwe stinkende kleren gekropen.  Kleren die ons Dommel by the way kotsbeu aan het worden is. Drie maanden leven uit een koffer heeft zo zijn uitdagingen voor onze controlefreak en waswonder. Het was een ongelooflijke ervaring, en het was goed om iedere keer via deze blog onze ervaringen neer te pennen. Dit kunnen we afchippen op onze toedoelijst, en we kijken allebei enorm uit om terug de draad op te pakken met ons dagdagelijks leventje. ZNA / SSC / familie / vrienden…..beware, here we come.

 

Dikke knuffel

DiDo

Op zondag 11 Maart om 20.00 Hrs komen we aan op de luchthaven van Luang Prabang, onze eerste stop in Laos.  We hebben geboekt in een zeer tof boutique hotel « Le Sen » 5 minuutjes met de brommer buiten het centrum.
Wat een verademing…..geen claxonerende agressieve chauffeurs, geen opdringerige tuktuk- of productverkopers, geen vuil op de straten, geen chaos !!! Luang Prabang was ons beschreven als de meeste « laid back » plaats in Zuid Oost Azie, en dat kunnen we na 4 dagen in deze mooie stad echt wel bevestigen.
Mooie promenades langs de Mekong, bamboebruggen, heel veel barretjes en restaurants van een heel hoge kwaliteit – en ja, hiervoor doen we het toch deels. Onze Yambak werd in veel verschillende koffie en wijn bars bovengehaald, en voor de rest gidste Tripadvisor ons naar de leukste eetgelegenheden voor weinig geld.

 

We bezochten op aangeven van Iza en Max ook de zeer mooie en rustgevende watervallen van Kuang Si.  En hun extra gouden tip was om vlak voor dit natuurpark iets te gaan eten/drinken in resto Carpe Diem. Gaan eten in mijn lijfspreuk 😊 zagen we zeker zitten, en deze super romantische plek met zijn privé watervalletjes en natuurlijk zwembad heeft ons enorm gecharmeerd. Dus hier hebben we geluncht en gezwommen, daarna de watervallen en de beren in het natuurpark bezocht, en vieruurtje dan maar terug als afsluiter in de Carpe Diem. Dit soort van daguitstappen doet ons zo intens « genieten » (een woordje dat bijna iedereen gebruikt als we post krijgen 😂

 

Op onze laatste dag zijn we ‘s morgens om 6.00 Hrs de « Monks » eten gaan geven, en dit samen met een paar honderd andere toeristen. Religie blijft big biz, overal ter wereld. We keken er naar, en maakten dat we snel terug naar ons hotel gingen voor ons dagelijks super ontbijt. Tegen de middag kwamen ze ons ophalen voor onze afsluitende activiteit. We zijn een rijst-boerderij gaan bezoeken, en mochten daar wat helpen. Hoe was dat weer met dat « genieten » 😎

Dit deel van Laos laten we met een big smile achter ons, en kunnen iedereen aanraden om hier ooit eens een dag of vier door te brengen. Vrijdag de 16de stapten we om 20.00 Hrs op onze nachtbus, waar we samen met 20 andere passagiers 10 uur mee mochten bollen met 6 zatte russen die de naam van slaapbus echt slecht gekozen vonden, en daarom op eigen initiatief de bus hadden omgebouwd in party bus « no problème mister, nopoty effer daaiet from a party ».

Na deze nachtelijke uitdaging den tuktuk op, gevolgd door een lijnbus, om aan de andere kant van Vientiane te geraken voor onze dagbus naar Thakhek. Nog eens 7 uur bollen in een bus met een chauffeur die dacht dat hij zijn gesemmel moest goedmaken met veel te snel te rijden en constant naar alles te claxoneren…..pfff we wanen ons ff terug in Cambodja tijdens onze 20 uur durende tocht.

 

Vanuit Thakhek gaan we aan één van onze laatste luiken beginnen van onze 100 daagse = een brommertocht van zo’n 500 km in 4 dagen. Daarna gaan we naar Krabi in Thailand op onze lamme kont liggen. Gevolgd door nog twee dagen Bangkok met al zeker een fietstochtje van 100 Km met “Co Van Kessel”. En dan vliegen we naar Berchem voor 1 dag, gevolgd door een week Melhien in Frankrijk voor onze familie vergadering en asverstooiing van Gerda. Hiervoor komen we twee weken vroeger terug dan gepland, maar dat is Gerda ons meer dan waard. En na Frankrijk hebben we nog een week thuiscongé om dan heel rustig terug in het dagelijkse leven te bollen. Dus nu nog een maandje « genieten » vooraleer ZNA en SSC weer de zeer belangrijke en dankbare functie in ons leven gaat invullen.

 

Dus ‘t is nog niet gedaan
DiDo

In deze magische stad Siem Reap stopte onze fietstocht. Samen met onze volgwagen hebben we meer dan 700 Km afgelegd….wij op de fiets net iets minder dan de helft van die afstand. Het was een belevenis die we iedereen kunnen aanraden, want op deze manier hebben we Cambodja op een andere manier leren kennen. Op het platteland kwam ieder kind uit het huis gerend om ons al roepend en lachend “hello” te roepen, wij hebben wel duizenden keren hello of “sours a day” terug geroepen naar hen, en die kinderen maar zwaaien naar ons….hartverwarmend. Als we moe werden, of honger kregen, konden we gewoon ergens bij lokale mensen halt houden en gebruik maken van hun lokatie om daar dan iets te eten en wat te rusten.

 

Toen we aankwamen in ons hotel in Siem Reap, werden we opgewacht door Iza, een vriendin van ons Carolien, die samen met haar vriend Max vanuit Vietnam en Laos naar Cambodja waren afgezakt. Samen zijn we ‘s avonds in een Belgisch restaurant stoofvlees friet gaan eten, terwijl we onze ervaringen uitwisselden….wat een zalige avond in deze mooie stad.

 

De dag erna zijn we terug ieder onze eigen avonturen gaan opzoeken, en voor ons stond een dagje “tempels bezoeken” gepland. Gewoonlijk nietzomijnding, maar dit was anders. Deze in Siem Reap hebben iets magisch, de combinatie van water / groen / stenen en een unieke properheid van dit alles, had iets enorm rustgevend. De Cambodjanen worden hier door Unesco werelderfgoed gedwongen om deze stad proper te houden, en dat geeft al een veel betere indruk dan wat we tijdens onze fietstochten gezien hadden.

 

 

Volgens onze gids werden op deze lokatie ook opnames gemaakt voor de film « Lara Croft » met oa Angelina Jolie. Zelfs de bomen hebben hier iets magisch, hun wortels zijn één geworden met een deel van de ruines, en dat geeft een zeer origineel zicht.

 

 

 

 

Nog een laatste dagje wat sightseeing in Siem Reap, samen met een gids gaan we het plaatselijk marktje en aansluitend een visssersdorpje bezoeken.  En diezelfde dag gaan we – na Myanmar en Thailand – nu ook Cambodja moeten verlaten.

 

 

 

Laos is het volgende land dat we gaan bezoeken, Luang Prabang here we come.

 

Tot binnenkort

DiDo

Vanaf we aankwamen in Phnom-Penh, hadden we al een speciaal gevoel. Deze stad was iets te ongeorganiseerd, vuil, chaotisch, vies, druk – er was totaal geen klik of kleine positieve vibe.  Ons hotel was nochthans een mooi oud herenhuis en de sympathieke Hollandse eigenaar, die ons een upgrade gaf, maakte wel al iets goed.

Onze gids had een tip gegeven om te dineren in Samaky en de mango kip was effectief overheerlijk. Daarna vroeg ons bed in, want ‘s morgens stond er een nieuwe gids klaar om ons een dag rond te leiden in deze vuile stad.

 

 

Het bezoek aan The Killing Fields heeft ons enorm gepakt. Onwaarschijnlijk wat mensen elkaar kunnen aandoen. 40 jaar geleden was dit de plek waar tegenstanders van het regime van Pol Pot werden afgemaakt. Kinderen, vrouwen en mannen werden vanuit het nabijgelegen gevang – geblinddoekt en handen op de rug gebonden – per kamion naar deze putten overgebracht. Kogels waren te duur en maakten lawaai, dus kinderen werden aan de voeten vastgehouden, en met hun hoofdjes tegen een boom te pletter geslagen. De rest kreeg een slag tegen het achterhoofd met een bamboestok en afgemaakt met een soort machette. Wij stonden er bij en gruwelden samen met een pak andere bezoekers.

 

Na dit weerzinwekkend bezoekje gingen we een paar kilometer verder die gevangenis bezoeken waar de kamions vandaan kwamen. Een vier blokken tellende omgebouwde school, waar de slachtoffers ongeveer drie maanden fysisch en psychisch gemarteld werden tijdens de verhoren, vooraleer ze aan hun laatste trip op de kamion mochten beginnen.
Duizenden mensen vonden op deze manier de dood, slechts 7 overleefden deze jarenlang durende slachtpartijen.

 

Wij waren beiden enorm onder de indruk en hadden het na deze bezoeken heel moeilijk om terug onzen draai te vinden.

‘s Avonds dan maar naar rooftopbar Eclips en daarna naar het nr 1 resto op de tripadvisor list. Beide toplocaties brachten ons terug op ons plooi.

 

Vanuit het resto naar ons hotel was het amper 200 meter wandelen, dus dat was makkelijk dachten we, geen tuktuk nodig…..FOUT !!!
Toen we nog geen 50 meter in de straat – en “op” de straat, want voetpaden hebben ze niet – wandelden liepen er ineens 3 rare kwieten naast ons. Ik liep al wat dichter tegen Dommel en zij pakte haar handtas al wat vaster beet. Ineens komt daar een brommer langsgevlogen en sleurt de handtas van Dommel haar schouder. We zien een deels kapotte handtas verdwijnen in de handen van dat brommerkrapuul. We gillen en tieren de longen uit ons lijf, maar den brommer verdwijnt snel uit ons zicht en geen enkele brommer in de buurt om de achtervolging in te zetten. Woede, schrik, machteloosheid, droefheid maakten zich van ons meester. Bankkaarten, geld, gsm van Dommel en nog wat privé spulletjes waren op een agressieve manier van eigenaar gewisseld. We besparen jullie de ettelijke uren durende telefonische lijdensweg om van Visa een noodkaart te krijgen, kortom dit was vooral frustrerend en soms zelfs hilarisch, maar hopelijk krijgen we nu in Laos onze noodkaart om onze trip voort te kunnen zetten.

 

De volgende dag waren we zo in shock dat we geen zin hadden om ‘s morgens te fietsen, en we pas tegen de middag een flinke rit deden in de volgwagen. Om 16.00 hrs haalden we dan toch de fietsen boven om een rustgevend tripje te doen van twee uur. Onze gids loodste ons via een bamboebrug naar zijn ouderlijk huis aan de rivier. Daar kwamen we eindelijk tot rust en waren we al terug plannen aan het maken over hoe we de rest van onze trip gaan bekostigen zonder credit cards.

 

Morgen terug flink fietsen zodat ons hoofdje nog eens helemaal leeg wordt gemaakt.

 

Razende groetjes
DiDo

Na elf uur trippen vanuit Koh Kood via Hat Lek naar Sihanoukville, kwamen we uit in ons prachtig White Boutique Hotel.   Af en toe mocht het wat meer kosten, en hier hebben we ons heel even laten gaan – algoe….want toen we in deze Cambodiaanse kuststad wat rond wilden kijken, kwamen we van een kale reis terug. Wij zaten op het zeer populaire “Otres 2” strand, en dit was zonder meer “goed”, maar de rest trok echt nergens op. Dus wij zijn drie dagen in en rond ons prachtige hotel verbleven. Resto op het witte privé strand, waar we ook een voetmassage konden nuttigen terwijl we naar de zonsondergang keken – of anders doken we in het sexy zwembad tussen de mooie kamers – ne mens zou verdorie nog verslaafd geraken aan een sabbatical.

 

Maar op Woensdag 28 Februari was het gedaan met de lammen-tammen uit te hangen.  Daar stond ‘s morgens vroeg onze gids Phyrum met chauffeur Ham om samen met ons een tocht van Sihanoukville naar Siem Reap (met tussenstop in Phnom Peng) tot een goed einde te brengen met de Trail-fiets. Een slordige 600 Km waarvan we er toch een derde moeten afwerken op het zadel – de rest van de tocht mag onze fiets dan mee rijden in de Van (wij ook).  Dus als we het beu waren, hadden we een perfecte escape.  En die vluchtweg konden we de eerste dag al perfect gebruiken.  Phyrum had als opwarmertje de Kirirom (een soort van Mont Ventoux) gepland = 25 Km klimmen met hellingsgraad van +10% in +/- 40 graden celcius.  Na 15 Km waren we Phyrum en zijn geklim al kotsbeu, vooral omdat hij Gert K gewijs zelf na 12 Km ergens in den decor bijna lag over te geven.  We zijn met zijn allen dus veel vroeger in de Van gekropen dan verwacht, richting ons schamel hutje in de bergen om te gaan overnachten.

 

Dag twee van de fietstocht begon met de afdaling van de Kirirom berg…met de Van.  Onze witte bus bracht ons tot een iets rustigere plek waar we onze tocht naar Kampot konden aanvatten. Drukke weg, waar de zijkant van de baan bezaaid leek met allerlei pastic en ander afval.  We zijn nu al een paar dagen onderweg in Cambodia, maar onze eerste indruk van vuilvieschaotischland krijgen we maar niet uitgewist.  Soms is zelfs de geur niet te harden van de plekken waar we voorbij vlammen.  We fietsen een flinke 30 Km op onze zware gele Trail fietsen vooraleer we aankomen in ons koloniaal hotel in Kampot.  Als beloning mogen we ‘s avonds mee op een boot naar de zonsondergang en naar de vuurvliegjes gaan kijken, en dit allemaal bij volle maan.

 

De volgende ochtend om 8 Hrs stipt kruipen we weer terug op de fiets voor nogmaals een goede 30 Km naar Kep. Als we goed doorrijden, mogen we gaan lunchen op Rabbit Island, een klein eilandje voor de Kepse kust. Longtail boot is de ideale manier om daar in nog geen 10 minuten naar toe te varen, ‘s avonds verblijven we in een hotel aan de kust – de kust waar we de dag daarna afscheid van moeten nemen.

Het heeft heel de nacht geregend, en toch staat onze gids weer goedlachs om 8 Hrs stipt met de fietsen klaar. Vandaag fietsen we via een peperplantage (waar we een geleid bezoek kregen) naar Phnom Peng – een tocht van 80 Km…..waarvan we er toch 60 van willen afhaspelen.  Dit lukt aardig, en we kruipen moe maar content in de Van en gruwelen de volgende twee uren van de rijstijl van de plaatselijke bevolking. Aangekomen in Phnom Peng, gruwelen we zelfs nog wat meer als we zien dat de rijstijl in het centrum al even chaotisch is als op het platteland, ongelooflijk dat hier niet constant iemand bij een aanrijding betrokken is.

 

Morgen staat er een bezoek gepland aan de Killing Fields, en het bijhorende museum waar de gevangenen 40 jaar geleden eerst “ondervraagd” werden vooraleer ze naar de eeuwige jachtvelden werden gestuurd – dat belooft een emotioneel moment te worden.

 

Cambodiaanse groetjes

DiDo

 

 

Drie locaties op twee eilanden. En iedere locatie was totaal verschillend van elkaar. Dus we blijven onze intenties trouw = zo veel mogelijk verschillende impressies opsnuiven.

Onze eerste locatie op Koh Chang was een detox-oord, waar we would-be gezonde mensen tegen kwamen die water dronken terwijl wij biertjes proefden – die een “raw” menu mochten nuttigen terwijl wij de fijnste gerechten konden peuzelen – die 20 vrouwen die amper een woord spraken aan hun tafel, terwijl wij ons ziek lachten met ons tweetjes.    Detox, niks voor ons.    Twee dagen zaten we aan die oostkant van het eiland, waar amper iets te zien was, zodat die detoxers niet in verleiding werden gebracht. De verantwoordelijke yoga leraar was blijkbaar ook een specialist darmmasseur, kvond het maar ne pallepoot en ne charletan, die profiteerde van de goedgelovigheid van deze dames. Dan toch maar een brommerke gehuurd en naar het vissersdorpje getoerd om wat couleur locale op te snuiven.

 

 

Dan was het anders in onze tweede stopplaats aan de westkant van het eiland. Eerder een redelijk hoog hippiegevoel, maar ook prachtige barrekes en restaurantjes. Deels op de parelwitte stranden, deels in de straatjes die naar die strandjes liepen. In één van die barrekes “Mojito Lounge” heeft ons Dommel leren “pool” spelen, zodat ik niet steeds met de plaatselijke schonen moet aanpappen.  Zoals in de “White Elephant” bar, die zo vriendelijk was om zijn deuren open te zetten om 3hrs ‘s morgens, zodat ik daar de champions league wedstrijd tussen Chelsea en Barcelona live kon volgen. In afwachting van die match moest ik eerst nog een pintje gaan drinken met de locale ladyboys, dat was gieren op mijn eentje.

 

Zoals echte toeristen, zijn we ook een snorkeltrip gaan maken met een speedboot. Onze verwachtingen waren noppes, maar waren wij ff fout….wat een prachtige, 4 totaal verschillende, snorkellocaties waren dit + een zeer lekkere lunch op het parelwitte strand van een natuurpark waar niemand anders dan onze groep mocht aanleggen.

 

Mochten we niet onder tijdsdruk staan om Thailand te moeten verlaten, zouden we zeker nog een paar extra dagen op dit deel van Koh Chang verbleven zijn. Maar de Thaise wet is zeer duidelijk, Farangs moeten binnen de maand het land verlaten, ook al is het maar voor 1 dag.   Daarom hadden we gepland om voor de aanpassing van ons paspoort naar Cambodja te gaan, maar en-passant onze twee laatste (toegelaten) dagen, in het mooie Koh Kood door te brengen. Een eiland van rust en prachtige stranden. Dus best een hotelleke gezocht van iets hoger allure, zodat we het resort niet moesten verlaten.   Voor de eerste keer in 50 dagen  JAWEL WE ZITTEN IN DE HELFT  hebben we eens deftig de tijd genomen om aan het zwembad te gaan liggen en dit konden we perfect doen met zicht op de zee……zaaaaaalig 🙂

 

 

Maar dit betekende dan ook onze laatste dagen in Thailand, het land waar we ons eigenlijk enorm goed voelen qua sfeer – drank – eten – schoonheid – betaalbaarheid en zeker niet te vergeten de goedkope en immer toffe massages. Ne mens zou er happy van blijven. 🙂

Dus vandaag stond er alweer een hele dag transport op de planning – een uur met taxi – twee uur met een overzetboot – nog een uur met een tuktuk – een uur met een minibus en tenslotte nog eens 5 uur met een privé taxi. En tussendoor de grensovergang waar we onze reispassen moesten laten afstempelen…..pffff wat hebben wij een respect voor de globetrotters Marleen en Gil voor het geduld dat zij al hebben gehad bij zo’n kleine grensposten, waar het vol loopt met profiteurs en fixers die wat geld willen bijverdienen. Ze stonden bijna te vechten om onze koffers te mogen dragen.  We moeten wat over hebben voor onze trip, en verteren zo’n transportdag toch wel met de Thaise smile.

 

We kijken uit naar drie dagen Sihanoukville / Cambodja en daarna 11 dagen fietsen van hieruit naar Siem Reap – ook dat wordt weer een unieke ervaring.

 

Groetjes
DiDo

We waren verwittigd, Pattaya is iets speciaal….dus besloten we om daar drie nachten te boeken.  Vanuit Hua Hin vertrok er een Catamaran om 13.00 Hrs, en die zette ons twee uurtjes later af aan de pier van Pattaya.  Bij aankomst probeerden een paar taxi hooligans wat geld uit onze zakken te kloppen, maar dat was buiten onze oplossing gerekend, want 200 Bath voor een ritje in en met deze beauty was een koopje 🙂

Het was Valentijn, en dan wou ik mijn beste vriendin wel eens trakteren.  Eerst een stukske gaan eten in een topresto « Cabbage en Condoms » om daarna een stapke in de wereld te zetten.  Wat zou Dommel vinden van een pingpongshow in « Walking Street » ? Ik had het antwoord moeten weten, wadisdadierallemaal – NO WAY.  Dus we hebben de locale industrie niet gesponsord, en zijn een yammeke gaan spelen ergens tussen de (als verpleegster verklede) paaldanseressen – een Valentijn om nooit te vergeten.

 

De dag erna stond in het teken van oplapwerk.  Na een tijdje rondreizen, gaan de haartjes wat groeien, en is een goede kapper meer dan welkom.  Deang, die haar kapperszaak van Bangkok naar Pattaya had verhuisd, had haar handen vol aan onze wederopbouw.

Werd

Dirkje mocht tijdens de kleuring, manicure en pedicure voor Dommel de volgende bootreis gaan boeken, alsook wat cash geld gaan afhalen.  Hij was zo content dat de cash uit de ATM machine rolde, dat hij zijn bancontact kaart vergat mee te pakken.  Bankstop kon in actie schieten.  ‘T was mijnen dag, want daarna werden we door geldgeile flikken tegengehouden omdat we zonder helm reden = 400 Bath, die we in het politiekantoor cash mochten betalen (samen met een kleine honderd andere toeristen die ze te pakken hadden)

En om den dag compleet te maken, heb ik mijne groten teen opgengestompt bij een slecht maneuver op den brommer – resultaat was een grote open wonde die perfect verzorgd werd door een echte verlpleegster die niet van paaldansen houdt. 🤣😊😂

 

Op aanraden van onze vriend Marc, moesten we eens een koffieke gaan drinken in de high society bar « Sky Gallery » .  Prachtig uitzicht, topprijzen, dus niets voor langreizers zoals wij.  Na de koffie en verse cocosnoot zijn we ergens streetfood gaan eten – en die streetfood – topkwaliteit voor geen geld – ga ik toch echt missen als dit tripje achter de rug is.

 

Zaterdag was alweer reisdag, onze chauffeur van de mini taxi probeerde op 4 uur tijd zijn 10 klanten/passagiers meermaals de stuipen op het lijf te jagen. Bumperkleven, langs alle kanten voorbij steken, veel te snel rijden, bulten mee pakken a volonté.  Dus bij één van onze stops eens een hartig woordje gesproken met deze kerel, en het mag gezegd – hij trok zich geen snars aan van de woorden van deze Farang en reed daarna terug zijn formule 1 wedstrijd voort.  Aangekomen aan de pier van Changwat Trat grijnsde deze olijke chauffeur alsof er niks gebeurd was, en mochten wij op onze Ferry boot vertrekken naar het tweede grootste eiland van Thailand = Koh Chang, het groene eiland met de mooie stranden.

 

Alweer iets om naar uit te kijken voor de volgende 6 dagen vooraleer we 2 dagen naar Koh Kood trekken.

 

 

knuffels

DiDO

Het was eigenlijk niet gepland, maar juist die ongeplande zaken maken het net iets plezanter en boeiender.  En als het dan nog meevalt, dan is het dubbel plezant.

Koh Phangang dus – dat eiland dat bij volle maan een feestbeest of 15.000 extra te verwerken krijgt, terwijl er daar amper 10.000 mensen wonen.  En op een paar dagen tijd, verblijven die feestbeesten dan in en rond een strandje dat uitgerust is met een paar bedenkelijke barrekes. Volgens alle websites moet je deze plek eerder mijden als je van de mooiheid van Phangang wil genieten.  Vermits wij brave volgelingen zijn van de suggesties van ‘t internet, zijn we heeeel ff gaan kijken daar….. en zijn daarna met ons brommerke de rest van het eiland gaan verkennen.

Onze uitvalbasis was dit keer een « bungalow » met zicht op zee. Spotgoedkoop en ongelooflijk gezellig.  Brommerke voor de deur en mijnen buddy klaar om mee de prachtige stranden van Phangang te gaan verkennen. We gingen hier langs voor 2 dagen, maar zijn uiteindelijk bijna een volle week op deze idyllische plek gebleven.

 

We reden van het enige prachtige strand naar het andere.  Fanta Beach was het witte strand dat we op dag één ontdekten, daarna gingen we naar Leela Beach en dan Bottle Beach konden we tenslotte enkel bereiken met een bootje, ofwel door bijna twee uur door de brousse en bergen te trekken. We besloten om de trekking naar Bottle Beach aan te vatten en bij aankomst dan maar de laatste boot terug te nemen. Perfecte beslissing, waar de beloning van de aankomst op het strand een beloning op zich was.

Buiten de prachtige natuur, vonden we ook een paar unieke restaurantjes, zoals Bluerama en L’Alcove maar genoten even zeer van de schitterende night market.

Alweer een topweekje achter de rug, en dan wordt het nu tijd om terug naar het vasteland te trekken. Base Camp bij Ingrid en Marc ligt op onze weg naar Pattaya, en die twee lieverds vinden het ok als we nog eens een paar dagen langs komen.  Catamaran naar Chumphon – bus naar Hua Hin – taxi naar Pak Nam Pran….net op tijd om de zonsondergang in het Base Camp mee te maken.  Perfecte timing om wat overtollige kledij achter te laten, en woensdag met lichtere valiezen richting Pattaya, Koh Chang en daarna Cambodja te trekken.  We blijven genieten van onze mix in belevingen.

 

dikke knuffels

DiDo

 

Villa Varich in Chumpon was een voltreffer.  Op een koffieplantage hadden de eigenaars 2 jaar geleden beslist om hun leven een nieuwe wending te geven.  Miss Tang had haar KPMG collega’s in Bangkok vaarwel gezegd om samen met haar echtgenoot, zijn landgoed deels om te buigen in een hotel.  Een mooi hotel, waar wij voor 20 Euro inclusief ontbijt een zalige tweedaagse konden verblijven.

Onze koffieverslaafde Dommel was meer dan blij met de locale koffie.

En ‘s avonds konden we, op de plaatselijke nightmarket, ook genieten van de soeppotjes waar we de stukjes vlees, ei en groenten zelf in een kokende bouillon – in een aarden pot op houtskool – mochten bereiden, de leverkes mochten ze voor de volgende klant bewaren, maar de stukskes varkensoor hadden we te laat opgemerkt 😋

  Uiteraard hadden we ook hier weer een brommer gehuurd, die ons naar verschillende locaties bracht.  Zo zagen we gedresseerde apen, die opgeleid waren om kokosnoten uit de bomen te halen.

Na twee dagen Chumpon, werd het tijd om naar het kleine « duik-eiland » Koh Tao te trekken. We doen dit met een catamaran die drie uur vertraging had. Wachten is een groot deel van onze sabbatical, en we worden er beter en beter in.

Koh Tao is vooral een eiland voor backpakkers en jeugd.  Dus we zijn hier twee maal niet op ons plaats, maar voelen ons vanaf de eerste moment toch wel ok.  Het hotel dat we voor redelijk weinig geld hadden geboekt, was aan de Oostkant van het eiland, en van waar kwam de wind de laatste week…..inderdaad, uit het Oosten en iedere avond hadden we in onze baai een klein stormke.  Geen nood, want iedere dag reden we met de brommer naar de Westkant van het eiland, waar we in een prachtige baai ons favoriete café hebben ontdekt.  We zitten zelfs zo graag aan deze kant dat we verhuisd zijn van ons hotel naar een hostel vlak naast ons café.  Vandaag zijn we hier aangekomen (toch 5 km van de ene kant van het eiland, naar de andere kant) en het heeft sinds vanmorgen niet gestopt met regenen = zeg maar Tropische Storm Regen !!!  We hebben het er voor over, en blijven hier twee extra dagen. Dinsdag trekken we naar Koh Pangang, een eiland vlakbij dat vooral gekend staat voor de wilde fuiven = Full Moon Party, maar de volle maan is nu al vijf dagen weg, dus wij kunnen er met een gerust geweten naartoe.

 

La vie en rose zou je denken, maar toch is er gisteren iets gebeurd dat ons verlof een beetje overschaduwd heeft.  We wisten het, het was lang aangekondigd, maar ons Gerda de strijd tegen die vieze PancreasKanker zien verliezen blijft zeer doen.  Gisteren ochtend kregen we het bericht dat ze niet meer wakker was geworden, nadat ze dagen na elkaar in een zeer diepe slaap terecht was gekomen.  Op 7 maanden tijd heeft die kanker een gezonde en kranige 70er een pak kilo’s doen verliezen, pijn doen leiden, en tenslotte haar het leven ontnomen.  Gerda, de meter van ons Dommel, heeft een zeer belangrijke rol gespeeld in onze familie, en het doet enorm pijn om haar nu te moeten afstaan.  Of we nu in Thailand zitten of elders, op dit moment doet dat er even niet toe.  We hebben beslist om tijdens onze rouwperiode niet te gaan duiken, maar het zeer rustig aan te doen, en een pak te mijmeren over hoe goed we het samen met Gerda hebben kunnen vinden.  Vanmorgen een ontbijtje genuttigd op een locatie waar we dit tot in de perfectie konden, Blue Heaven met een adembenemend uitzicht. Gerda, in ons hart voor altijd ❤️   En ge blijft toch een heel klein beetje mee met ons reizen de volgende weken.

 

Groetjes,

DiDo

Stel je voor, 5 dagen zonder internet of telefonie + alles wat daar aan vasthangt qua WhatsApp, Facebook, Messenger, SMS, FaceTime, Emails, Skypes, krant, etc….

Daar moest toch wat tegenover staan, en volgens onze goede vriend Kris VP mochten we op onze beide oren slapen.  De Noorsen Bjorn is eigenaar van Moby Dick en zo’n slordige 20 jaar ook nog eens de zakenrelatie in Myanmar van Kris.  Kris had de « Sea Gipsy » dan ook al een paar keer uitgeprobeerd, en ons op het hart gedrukt dat we deze unieke ervaring tijdens onze Azie-trip zeker niet mochten laten liggen. De mens had gelijk, overschot van gelijk.

Want wat wij deze week gezien hebben, tart alle verbeelding.  De « Sea Gipsy » is bij verre geen fancy boot, maar had alles aan boord om ons een topweek aan te bieden.

Van een ongelooflijk toffe en gedienstige bemanning – Kris, ge hebt nen dikke knuffel van JoJo tegoed 🙂 – tot mogelijkheid voor Picknick op het strand – Kajakken – Snorkelen – Boarden – Dinghy varen …. maar vooral konden we genieten van de prachtig eilandjes met hun witte stranden en bijpassende zonsondergangen.

 

Uiteraard zijn we ook op één van de eilandjes eens gaan rondneuzen, en in een vissersdorpje is ons Dommel mee les gaan volgen aan de plaatselijke middenschool.

Aan boord mochten we kennis maken met 10 andere passagiers, die samen met ons door de 7 bemanningsleden gingen verwend worden. 4 Basken, 2 Fransen, 1 Zweed, 1 Italiaan, 1 Spaanse en 1 Canadees – een zalige bende waar we ons echt goed mee hebben geamuseerd.  2 van de passagiers hadden even een break genomen, want werkten als vrijwilligers op « Boulder Island », een Eco Eiland waar Bjorn mee sponsort om nieuw koraal aan te maken.  Op dit eiland hebben we een trektocht gemaakt door de jungle, om op een unieke plek uit te komen waar we konden gaan snorkelen en miljoenen kleine en grote vissen te bewonderen in alle mogelijke kleuren.

En na iedere inspanning had de bemanning steeds gezorgd voor een hapje en een drankje. De kok kon zo meedraaien in een sterrenrestaurant, en toverde iedere dag een andere Thaise maaltijd uit zijn piepklein keukentje.

 

Deze boottocht was zo uniek, dat we beslist hebben om deze trip zeker nog eens opnieuw te doen, maar dan nu met ons gezin, familie of wat vrienden.  Voelt er zich iemand geroepen ? 🙂

 

En dan nu op weg naar Chumpon, waar we twee nachten in een nieuw villapark gaan verblijven op een koffieplantage.  Booking.com had ons hier met een score van 9,5 en een kost van 20 Euro per dag – inclusief ontbijt – attent op gemaakt.  We zijn er net aangekomen na een drie uur durende bustrip met een chauffeur die volgens ons zijn rijbewijs had gestolen….ongevaarlijk was het zeker niet.

 

Na de twee dagen Villa Varich, trekken we dan naar Koh Tao om wat te gaan duiken – tja, een sabbatical moet zorgen voor afwisseling zeker ?  🙂

 

groetjes van een zeer relaxte en verwende

DiDo