Villa Varich in Chumpon was een voltreffer. Op een koffieplantage hadden de eigenaars 2 jaar geleden beslist om hun leven een nieuwe wending te geven. Miss Tang had haar KPMG collega’s in Bangkok vaarwel gezegd om samen met haar echtgenoot, zijn landgoed deels om te buigen in een hotel. Een mooi hotel, waar wij voor 20 Euro inclusief ontbijt een zalige tweedaagse konden verblijven.
Onze koffieverslaafde Dommel was meer dan blij met de locale koffie.
En ‘s avonds konden we, op de plaatselijke nightmarket, ook genieten van de soeppotjes waar we de stukjes vlees, ei en groenten zelf in een kokende bouillon – in een aarden pot op houtskool – mochten bereiden, de leverkes mochten ze voor de volgende klant bewaren, maar de stukskes varkensoor hadden we te laat opgemerkt 😋
Uiteraard hadden we ook hier weer een brommer gehuurd, die ons naar verschillende locaties bracht. Zo zagen we gedresseerde apen, die opgeleid waren om kokosnoten uit de bomen te halen.
Na twee dagen Chumpon, werd het tijd om naar het kleine « duik-eiland » Koh Tao te trekken. We doen dit met een catamaran die drie uur vertraging had. Wachten is een groot deel van onze sabbatical, en we worden er beter en beter in.
Koh Tao is vooral een eiland voor backpakkers en jeugd. Dus we zijn hier twee maal niet op ons plaats, maar voelen ons vanaf de eerste moment toch wel ok. Het hotel dat we voor redelijk weinig geld hadden geboekt, was aan de Oostkant van het eiland, en van waar kwam de wind de laatste week…..inderdaad, uit het Oosten en iedere avond hadden we in onze baai een klein stormke. Geen nood, want iedere dag reden we met de brommer naar de Westkant van het eiland, waar we in een prachtige baai ons favoriete café hebben ontdekt. We zitten zelfs zo graag aan deze kant dat we verhuisd zijn van ons hotel naar een hostel vlak naast ons café. Vandaag zijn we hier aangekomen (toch 5 km van de ene kant van het eiland, naar de andere kant) en het heeft sinds vanmorgen niet gestopt met regenen = zeg maar Tropische Storm Regen !!! We hebben het er voor over, en blijven hier twee extra dagen. Dinsdag trekken we naar Koh Pangang, een eiland vlakbij dat vooral gekend staat voor de wilde fuiven = Full Moon Party, maar de volle maan is nu al vijf dagen weg, dus wij kunnen er met een gerust geweten naartoe.
La vie en rose zou je denken, maar toch is er gisteren iets gebeurd dat ons verlof een beetje overschaduwd heeft. We wisten het, het was lang aangekondigd, maar ons Gerda de strijd tegen die vieze PancreasKanker zien verliezen blijft zeer doen. Gisteren ochtend kregen we het bericht dat ze niet meer wakker was geworden, nadat ze dagen na elkaar in een zeer diepe slaap terecht was gekomen. Op 7 maanden tijd heeft die kanker een gezonde en kranige 70er een pak kilo’s doen verliezen, pijn doen leiden, en tenslotte haar het leven ontnomen. Gerda, de meter van ons Dommel, heeft een zeer belangrijke rol gespeeld in onze familie, en het doet enorm pijn om haar nu te moeten afstaan. Of we nu in Thailand zitten of elders, op dit moment doet dat er even niet toe. We hebben beslist om tijdens onze rouwperiode niet te gaan duiken, maar het zeer rustig aan te doen, en een pak te mijmeren over hoe goed we het samen met Gerda hebben kunnen vinden. Vanmorgen een ontbijtje genuttigd op een locatie waar we dit tot in de perfectie konden, Blue Heaven met een adembenemend uitzicht. Gerda, in ons hart voor altijd ❤️ En ge blijft toch een heel klein beetje mee met ons reizen de volgende weken.
Groetjes,
DiDo
100 Dagen van DiDo 