Pak Nam Pran

(Deze tekst stond blijkbaar niet op onze blog, maar op een andere plaats – dus misschien dubbel werk, maar staat nu wel correct….deze tekst komt dus voor « spoiled rotten » 🙂

 

Geen Pool Party – onze vlucht had 5 uur vertraging in Mandalay, dus we kwamen maar aan bij Ingrid en Marc om 2 uur ‘s morgens. Snelle douche en bedje in, zodat we vlak voor het ontbijt een rondleiding kregen in het prachtige huis waar we een weekje bij hen mogen logeren. We hadden al een vermoeden dat we naar een mooie locatie trokken, want we hadden hun mooi stulpje in Wijnegem al eens mogen bezichtigen. Maar dit optrekje is nog veel mooier dan we hadden durven denken. Zwembadje op het dak met zicht op zee….en twee andere verdiepen vol met schitterende meubeltjes en kunstwerken. Hier kan een mens tot rust komen, zeker na die afbeulweek in Myanmar waar we – met een Jetlag – van zeer vroeg tot zeer laat – constant door een gids achter ons veren werden gezeten 🙂

Ondertussen zijn we hier de derde dag, en hebben we deze ochtend afscheid moeten nemen van Chris, die persé terug een meeting wou gaan leiden in Belgenland. Het waren twee toffe dagen samen.

Zondag waren we Ingrid en Marc gevolgd naar het strand om te supporteren gedurende hun passie = Kiten. Dit immer jeugdige koppel deed dit tot in de perfectie, tof om zien. Na een strandwandeling was het tijd voor apero en dinner. Ik mocht mijn rijkunsten tonen in een gehuurde ownmade tuktuk, en beperkte de alcohol in resto Pran Berry. Zalig eten – zalig gezelschap = ons groepje aangevuld met drie mensen uit de Kiteclub – een zeer grappige Nieuw Zeelander en een enorm tof koppel Engelsen. Bleek dat de jongedame een schrijfster was, die onder haar pseudoniem (Emma Larkin) onlangs een boek had geschreven over Myanmar. (Dat zullen we eens opzoeken)

Gisteren zijn we samen een wandeling-uitstap gaan maken naar een locaal natuurpark. Met ons vijven zijn we over een rotskam geklauterd zodat we een redelijk indrukwekkende grot konden bezoeken. (Phraya Nakhocave).

Na deze inspanning was het tijd voor ontspanning, en trokken we naar een boutique hotel aan het strand. De B&B « Brassiere » kon ons echt wel bekoren.

Chris verkoos voor een laatste avondmaal chez Ingrid en Marc, dus ff langs de plaatselijke markt om wat inkopen te doen, zodat we zelf teenentander konden kokkerellen.

Volgende vier dagen zonder ons Tante Chris, die vanmorgen verwend werd met een afscheidsontbijt. Omeletje geprepareerd door Nathan, de zoon des huizes.

Wij zijn klaar voor dit volgende luik in onze trip.

DiDo